Dziecięce przeżywanie straty bliskiej osoby bardzo różni się od dorosłego doświadczenia. 
Dla dorosłych często jest to poczucie wszechogarniające, sięgające granic każdej sfery życiowej, wypełniające szczelnie naszą egzystencję jak woda zalewająca naczynie.
Czasem porównywane bywa do morza lub oceanu – potężnego żywiołu, na łaskę którego jesteśmy skazani, w którym od teraz próbujemy pływać, walcząc z falami lub dryfować, zdani na łaskę i niełaskę prądów wodnych.
Ogrom tego uczucia onieśmiela, obezwładnia. Czujemy, jakby nas wrzucono w sam środek życiowego sztormu. Możemy być zagubieni, zdezorientowani w nowej rzeczywistości, w której wszystko jest inaczej po ostatecznym odejściu osoby, którą kochamy.
Dla dziecka żałoba częściej przypomina kałużę, w którą ono czasem wchodzi i równie łatwo z niej wychodzi do „normalnego” życia. To dla nas – dorosłych – może być trudne do zrozumienia. Szczególnie podczas newralgicznych momentów, takich jak np. pogrzeb, w czasie którego dziecko radośnie się śmieje, a tuż po zakończonej ceremonii wraca do zabawy.
W żadnym razie jednak nie jest to nic niezdrowego, a już na pewno nie świadczy o braku szacunku czy braku przywiązania do zmarłego bliskiego. To normalny, naturalny stan i warto być na to przygotowanym, by móc adekwatnie zareagować.
Warto także pamiętać, że dziecko perfekcyjnie wyczuwa wszystkie emocje osób, z którymi przebywa; gromadzi je, wchłania, wielokrotnie intensywniej przeżywając. I choć nie zawsze umie je zidentyfikować i nazwać, zawsze reaguje zgodnie z tym, co i jak czuje – choć nie zawsze zachowanie to jest zgodne z oczekiwaniem otoczenia.
Dlatego tak samo prawdopodobne jest, że maluch – zgodnie ze współodczuwanym bólem, smutkiem i cierpieniem innych żałobników – zechce opuścić ceremonię w trakcie jej trwania, bo będzie mu tak niewymownie smutno, że nie będzie mógł sobie z tym poradzić, jak i to, że w momentach najgłębszej refleksji i zadumy – by poradzić sobie z narastającym w nim niezrozumiałym napięciem – zacznie szczebiotać, śpiewać lub fikać fikołki.
Przed rodzicami w procesie żałoby stoi podwójnie trudne zadanie – z jednej strony konieczność przeżycia własnego doświadczenia straty na swój własny sposób, a z drugiej obowiązek mądrego towarzyszenia w tej drodze swojemu dziecku, objaśnienie mu smutku, złości, strachu, tęsknoty, które czuje i wspieranie go w oswajaniu tego trudnego stanu żałoby.
Pomocna w tym niecodziennym, a przecież tak naturalnym, wyzwaniu może okazać się wspólna lektura przecudnej książki Anji Franczak. „Żaba. Mała opowieść o żałobie” to wspaniała, przesycona czytelnymi symbolami, pełna ciepła, spokoju i zrozumienia historia o oswajaniu emocji małej dziewczynki po stracie ukochanej babci. Na ratunek w rozpoznawaniu, nazywaniu i radzeniu sobie przybywa ża(ło)ba. Z początku wielka, niechciana, przeszkadzająca, z czasem jednak bardzo pomocna, uważna, rozumiejąca, a w końcu zupełnie przyjacielska, wręcz niezbędna żaba jest piękną metaforą drogi, którą ma do przejścia każdy z nas.
Zdecydowanie polecam pozycję czytelniczą tym małym i tym dużym, bo te słowa prawdziwie krzepią, wzruszają, dają poczucie akuratności i są doskonałym punktem wyjścia do refleksyjnej rozmowy z dzieckiem. Premiera książki 1 lutego 2025 roku, a już od teraz pozycja dostępna w Gabinecie „Potencjał”.